Opiekuję się czasem dorywczo synkiem sąsiadów. W zeszłym tygodniu dał mi jedną ze swoich ulubionych zalaminowanych kart Pokemon. Bardzo mnie tym wzruszył i od tamtego czasu noszę ją z dumą w portfelu. Dzisiaj przez nieuwagę wręczyłam ją zdezorientowanemu kontrolerowi biletów jako bilet miesięczny. Najlepsze jest to, że spojrzał na mnie rozbawiony, podziękował… i poszedł dalej.

Pracuję na kasie w sklepie wielkopowierzchniowym. Któregoś dnia, podczas kasowania produktów, standardowo i w sumie z żartem poprosiłam klientkę, która kupowała walizkę, aby ją przy mnie otworzyła, bo takie procedury i przecież na pewno nic tam nie kradnie. Myliłam się, a przekonałam się o tym dopiero, jak odzyskałam przytomność po solidnym ciosie w głowę.