Moja orientacja przestrzenna jest tak beznadziejna, że kiedy ostatnio byliśmy z dzieciakami w parku rozrywki z labiryntem, po dwudziestu minutach musiałam się poddać i poprosić 10 letniego chłopca o pomoc w wydostaniu się z pułapki. Większość dzieci (nawet tych 5 letnich) przechodziła cały labirynt w 2-3 minuty.

Ukochany poprosił mnie żebym zamknęła oczy i wyciągnęła przed siebie rękę. Jakoś tak naszła mnie myśl, że po tylu latach w końcu postanowił się oświadczyć. Ekscytacja sięgnęła zenitu kiedy poczułam, że dotyka mojego palca. Po chwili powiedział, że już mogę otworzyć oczy. Siedział i zadowolony z siebie przeglądał foty na moim telefonie. Potrzebował mojego palca tylko po to bym go odblokowała, a ja głupia wyobrażałam sobie, że oto zaczyna się nowy etap w moim życiu.