Zagapiłem się w sklepie i wpadłem na starszego pana, który wyszedł z bocznej alejki. Odruchowo powiedziałem: „Przepraszam, zupełnie pana nie widziałem”. Już kończąc to zdanie wiedziałem, że to nie był najlepszy dobór słów. Pan był niewidomy, ale uśmiechnął się, stuknął laską o podłogę i powiedział: „Nie szkodzi, ja pana również”.

Byłem świadkiem, jak laska rozgrzewająca się na sali gimnastycznej na skakance dokonała rzeczy niemożliwej. W tylnej kieszeni miała klucze od auta, które zahaczyła linką od skakanki. Klucze poszybowały w górę pod sam sufit wysokiej (na oko 6/7 metrów) sali i wpadły do zawieszonej drucianej lampy.

Szef zadzwonił do mnie z trasy i poprosił mnie, żebym odszukała u niego w biurze teczkę z ważnym raportem i zeskanowała go dla niego. Powiedział, że teczka jest w jednej z szuflad jego biurka i rzeczywiście tam była, tuż obok moich dziurawych rajstop, które wyrzuciłam do kosza w zeszłym tygodniu.