Zwolniono mnie z pracy i miałam chwilową zniżkę humoru. 8-letni synek napisał dla mnie na pocieszenie wiersz. Zaczęłam go czytać na głos i kiedy przeczytałam fragment o tym, że jestem najfajniejszą mamą na świecie, mocno się wzruszyłam. Synek powiedział obronnie „Mamo nie płacz, ja nie chciałem tego napisać, ale tata mi kazał”.

Babcia zapytała mnie, czy mogłaby ponownie skorzystać z kremu nawilżającego do twarzy, który kiedyś leżał w salonie. Sam nie korzystam i nie posiadam takiego kremu, ale po dość dokładnym opisie namierzyłem opakowanie bezbarwnej PASTY DO BUTÓW, którą się wcześniej wysmarowała.

Pełna ambicji zaczęłam praktykę w banku. Miałam wielkie nadzieje i liczyłam na ambitne zadania. Przez pierwsze dwa dni sprzątałam w biurze, a trzeciego dnia dostałam mega ważne zadanie od szefa. Przeczytać sagę „Zmierzch”, żeby ocenić, czy lektura nadaje się dla jego 12-letniej córki.

Jechałam dzisiaj rano do pracy autobusem. Obok mnie usiadł niezwykle przystojny facet. W pewnym momencie spojrzał na mnie i powiedział „Wiem, że się nie znamy za dobrze, ale może dałabyś się namówić na kawę”. W całkowitym szoku odparłam: „Właściwie to czemu nie”. Facet zrobił minę nie do opisania, przekręcił głowę i palcem wskazał na słuchawkę bezprzewodową w uchu.