Dzisiaj w metrze czytałam sobie spokojnie książkę i podeszła do mnie mała dziewczynka. Wręczyła mi 10 złotych. Zdziwiona zapytałam, czemu mi je daje. Odpowiedziała, że mama jej mówiła, że bezdomnym trzeba pomagać.

Zapytałam ojca czy jest jakiś wymarzony prezent, który chciałby dostać na urodziny. Powiedział, że nic by go tak nie ucieszyło jak moja wyprowadzka. Próbowałam to obrócić w żart i dopytywać dalej, ale on wciąż się upierał, że to jedyna rzecz, którą mogę mu sprawić radość. Fajnie wiedzieć, szczególnie w wieku 15 lat.

Pierwszego dnia szkolenia przyjechałam tuż przed jego rozpoczęciem i chcąc nie chcąc musiałam usiąść na samym przedzie. Drugiego dnia już nie popełniłam tego błędu. Przyjechałam znacznie wcześniej i usiadłam sobie w ostatnim rzędzie. Przed rozpoczęciem prowadzący zapytał, czy na kogoś jeszcze czekamy. Ktoś z sali rzucił: „na nadgorliwą grubaskę z pierwszego rzędu”.